همه دیکتاتوریها را لومپن ها بر پا نگاه میدارند.کسی که با چوب وچماق به جان مردم می افتد، هر مجوز ایدهئولوژیکی هم که داشته باشد،در نهایت یک لومپن است.البته مرزهای ظریفی بین لومپن و لوطی وجود دارد و کسی مانند داش آکل هرگز به خودش اجازه نمی دهد که برروی زن و بچه مردم دست بلند کند،اما در جامعه ایران مدت هاست که عیاری و لوطی گری از عیار افتاده است.می گویند در دوران مصدق چندین لوطی به مخالفت با لومپن ها به سرکردگی آقای شعبان جعفری پرداختند،اما کارشان بی نتیجه بود.همان زمان هم لومپن ها اکثریت را داشتند ولوطی ها قشری رو به زوال،در حال حاضر هم شاهدیم که فقط لومپن ها در میدان باقی ماندهاند.لومپن ها دنباله رو قدرت اند.باید به آنها مقداری پول داد،جماقی در دستشان نهاد و به آنها فهرست کارهایی که باید انجام دهند را یاد آوری کرد.لومپن ها وظیفه شناس هستند.لومپن های ایرانی حتی وقتی که به اروپا می آیند هم به جستجوی مشاغلی مانند محافظت از اماکن ثروتمندان می پردازند.آنها اغلب به یک ارباب مقتدر نیاز دارند،و البته فکر نمی کنم که این پدیده خاص ایران باشد.همه جا چنین است.تعطیل وجدان فردی و سرسپردگی.
